23 NİSAN VE ÇOCUKLUĞUM.Şimdi bir şarkı kulaklarımda"kaç yıl oldu" Çok eskilere gitmem gerekiyor, çocukluğum için. Fakat 91 yaşındaki babam o günlerini hatırlıyor.
İstiklal savaşındalar, Babamı hep henüz evlenmemiş, Hayriye teğzesi taşıyor. Düşmandan kaçıyorlar. Bilhassa kadınlar kaçmak zorunda. Çünki ençok tehlikede olanlar kızlarımız. Babam ağlaya ağlaya o günleri anlatıyor. Annesine gitmek istermiş. Fakat teğzesi, hasta ablasına kıyamaz; babamı dağ-bayır taşırmış. Sonra kurtulmuşlar tabii. Büyük Atatürk, hem yurdumuzu, hem son Türk Devletini kurtarmış.
Masal gibi gelmesin. Tıpkı zamanımızdaki Irak gibi ya da Afganistan gibi işgal altındaydık.
Gelelim çocukluk günlerime. Öğretmenimiz AHMET VEHBİ ALTINER bizi çok iyi hazırlardı.
Daha ikinci sınıftayken bana bir istiklal şehidini anlatan roman ezberletti. Babam sevinerek beni seyretti. Daha sonra çocukluğunun geçtiği köye beni götürdü.
Kahvenin bahçesinde O kahramanlık destanını seyredenlere anlattım.
Bu hareket babam için olduğu kadar benim için de sevinç olmuştu.
