http://gurbetdeyazmak.blogcu.com/rss.php 
Bütün hayatımız, sözlerimiz, işlerimiz, davranışlarımız..Başka insanların varlığı, katkısı, davranışları ile bir anlam oluşturur. Bir insana verilebilecek en büyük ceza, onu dışlamaktır. Issız bir yerde insanlardan uzak yaşar görünsek bile, yalnızlığımız hep başkalarına kavuşmak ümidi ile doludur.
Duygularımız, üzüntülerimiz, sevinçlerimiz hep diğer insanların bize yaptığı katkılarla var olur. Düğün evinde kederlerimizi unuturuz. Cenaze evinde sevinmek olmaz. Ben yalnızlıktan hoşlanırım diyebilenler bile büyük bir dünyanın padişahlarıdır. Kimbilir onların gönüllerinde yaşanmış üzüntü ve elemler ne kadar çoktur. Zamanı gelince sevinme isteği öne çıkacak, kendisini ağlatanları bir ihtimal güldürmek için çırpınacaktır. İnsan yalnız yaşayamaz. İnsanı yaşatan sevgidir. Bir kişinin bir başkasını sevmesiyle başlayacak ilk hareket, ondan sonra her şey güzel olacaktır. Bir kimse sadece ben, ben dedikçe, hiçbirşey kazanamaz. Kazanmak paylaşmaktır. Sevinçler paylaştıkça çoğalır. Üzüntüler anlattıkça azalır. Bir kimse bir tek kendini düşündüğünde, kendi çıkarı için çabaladığında, kendi sonunu hazırlıyor, demektir. Başkalarının yararına işler yapmadığımız zaman, çirkin ve geçimsiz biri oluveririz. Birilerine doğru iyilik adımı atalım. Onlardan ve başkalarından bize doğru on adım gelecektir. İnsanın bir gayesi vardır. Kişi, önce en yakınlarına, sonra diğer tanıdıklarına yardım etmekle yükümlüdür. Hiçbir şey yapamıyorsa bir tebessüm bile yeterlidir. Yardım edemiyorsak, engel olmayalım. Birbirimizin sevinçlerine ortak olalım. Üzüntülerimizi paylaşalım. Yurdumuz insanlarına, hatta bütün dünyadaki iyilere, kötü dediklerimize de kollarımızı açalım. Önce insan olarak sevelim hemcinslerimizi… Onları masum, suçlu, genç, ihtiyar, bizden, sizden diye ayırmıyalım. İnsan olmak kardeş olmak demektir. Hepimiz bu dünyanın suyunu içiyoruz. Ekmeğini yiyoruz. Havasıyla yaşıyoruz. Havamızı, suyumuzu, gıdalarımızı kirletmiyelim.
Kötü, sevgisiz, suçlu insan yoktur. Her gönülde çoşkun bir iyilik yatar. Hepimizin kalbinde sevgi vardır. Sevilmek ve sevmek isteriz. Birbirimizden bu sevgiyi esirgemeyelim.
Bu ülkeden Yunus Emreler, Mevlanalar, Hacı Bayram Veliler, Hacı Bektaş veliler çıktı. Anadolu insanı sevmeyi bilenlerin en önünde gelir. Suya bir sevgi çiçeği atalım. Onun halka halka dalgalanışını seyrederken, kollarımızı da uzak yakın bütün insanlara açalım. Sevelim, sevilelim. Bu dünya kimseye kalmaz…
