Bir gün okyanusta yol alan bir gemi kaza geçirerek battı.
Gemiden tek bir kişi sağ kurtuldu. Dalgalar bu adamı küçük,
ıssız bir adaya kadar sürükledi. Adam ilk günler kendisini kurtarmasını
için Allah’a yakardı ve yardım bulurum umuduyla
ufka baktı. Ama ne gelen oldu, ne giden…
Daha sonra rüzgardan, yağmurdan ve zararlı hayvanlardan korunmak için
ağaç dallarından ve yapraklardan bir kulübe yaptı.
Sahilde bulduğu, gemiden artakalan konserve,
pusula gibi eşyaları bu kulübeye koydu.
Günler hep aynı şekilde geçiyordu.
Balık avlıyor, pişirip yiyor ve ufku gözlüyor,
kendisini kurtarması için Allah’a dua ediyordu.
Bir gün tatlı su getirmek için yürüyüşe çıkmıştı,
geri döndüğünde kulübesinin alevler içinde yandığını gördü.
Dumanlar dans ede ede göğe yükseliyordu.
Başına gelebilecek en kötü şeydi bu.
Yıkıldı… Keder ve öfke içinde donakaldı.
Şimdi bu ıssız adada, başını sokabileceği bir kulübe bile kalmamıştı.
"Allah’ım, ne yapacağım ben şimdi?" diye feryat etti.
O geceyi keder ve üzüntü içinde geçirdi.
O kadar dua ettiği halde, başına bu felaketin neden geldiğini anlayamadı...
Ertesi sabah erken saatlerde, adaya yaklaşmakta olan bir geminin düdük sesiyle uyandı!
"Benim burada olduğumu nasıl anladınız?" diye sordu bitkin adam kendisini kurtaranlara.
Cevap onu hem şaşırttı, hem de utandırdı: "Dumanla verdiğiniz işareti gördük!"
